Bridge 4 Rebels

* F * I * N * E *

2007-11-12T23:38:00.000+02:00

Αυτό είναι το τελευταίο post του συγκεκριμένου blog (και το πρώτο που γράφεται σε macbook). Η ιδέα του να ξεκινήσω ένα blog ήταν δική μου, αλλά δεν το ήθελα πραγματικά. Ξεκίνησα αυτό το blog για να επικοινωνώ για το bridge με τον partner μου (οι πολλές αγγλικές λέξεις σε ελληνικό κείμενο είναι κακόγουστο style γραψίματος, πάντως). Στην πραγματικότητα, ήξερα από την αρχή ότι τα blogs δεν είναι για να επικοινωνείς με ΕΝΑ (1) άτομο ή για να κάνετε μαζί κάποια εργασία/δουλειά/μπριτζιστικό σύστημα. Ήξερα ότι στην εποχή μας υπάρχουν άλλα εργαλία γι αυτή τη δουλειά. Ήξερα τί είναι το μπλογκ και τί ρόλο βαράει.

Όμως, ενώ ήθελα να μιλήσω, δεν είχα τί να πω. Έτσι, έκανα αυτό που κάνουν όλοι όσοι θέλουν να γράψουν και δεν έχουν τί να πουν: έγραψα για τον εαυτό μου. Ωστόσο, όταν κάποιος γράφει για τον εαυτό του, το κάνει καθρευτίζοντας τον κόσμο γύρω του. Ό,τι έχει μέσα του είναι ανάκλαση κάποιας αίσθησης, κάποιου γεγονότος, κάποιας εικόνας, λέξης ή μυρωδιάς από τον έξω κόσμο. Τελικά, όταν γράφεις για τον εαυτό σου, γράφεις, κατά βάθος, για τους άλλους. Δηλαδή όχι πάντα. Ας μην περιορίζουμε με αφορισμούς τις δυνατότητες του σύμπαντος.

Μετά από την περιπέτεια του στρατού, απολύθηκα. Τώρα είμαι απολυμένος. Τί σημαίνει αυτό; Τίποτα. Δεν ξέρω τί θα κάνω επαγγελματικά ή που θα βρίσκομαι του χρόνου, το οποίο είναι λίγο αγχωτικό, αλλά από την άλλη με κρατάει νέο. Με κάνει να νιώθω πως οι δυνατότητες είναι πολλές. Σε ένα ή σε 5 χρόνια μπορεί να είμαι οτιδήποτε!

Προς το παρόν πήρα την απόφαση να κλείσω αυτό το blog κι ίσως να ανοίξω ένα άλλο (ίσως και όχι). Χερετώ τους λίγους φίλους που με διαβάζανε, ελπίζω να τα πούμε κι από κοντά σύντομα (από εμάς εξαρτάται). Άντε, τσάου.

Σπασμένη κατοστάρα

2007-07-31T12:20:00.000+03:00

Ε, ναι λοιπόν, σπάσαμε την κατοστάρα!!!

ΣΠΑΣΑΜΕ ΤΗΝ ΚΑΤΟΣΤΑΡΑ ΛΕΜΕ!!!

Μετρώντας αντίστροφα...

2007-06-08T20:29:00.000+03:00

Όταν στο σχολείο κάναμε έκθεση, οι δασκάλοι μου τη λέγανε για τα άσχημα γράμματα και την ανορθογραφία, αλλά σχεδόν πάντα ήταν ευχαριστημένοι από τη θεματολογία και τη σωστή κατανομή της πληροφορίας μέσα στο κείμενο. Σπανίως έβγαινα εκτός θέματος (ένα ολίσθημα στο οποίο κυλιούνται για χρόνια οι περισσότεροι μαθητές), και οι υποενότητες του κειμένου μου ήταν έυστοχα χωρισμένες σε παραγράφους, δομημένες με έναν τρόπο όχι μόνο σωστό, αλλά ορισμένες φορές και έξυπνο.

Θα περίμενε, λοιπόν, κανείς ότι ένα τέτοιο άτομο, το οποίο μάλιστα ενηλικιώνεται πάνω στην έκρηξη του ίντερνετ και ζει εν μέρη στον περίεργο (εξ' ίσου βλακώδη - όπως και μαγικό) κόσμο της πληροφορίας, θα διατηρούσε αυτές της αρετές δόμησης του λόγου και στα νέα μέσα. Για παράδειγμα, όταν θα άνοιγε, κάποτε, ένα μπλογκ για το μπριτζ, θα ήταν όντως ένα μπλογκ για το μπριτζ. Και δεν θα ήταν αυτό που ισχυρίζεται ότι είναι (τρόπος επικοινωνίας με τον συμπαίκτη - μεγάλε, τα μπλογκς δεν είναι γι αυτό το σκοπό). Πόσο μάλλον όταν στο μπλογκ αυτό αρχίζουν να εμφανίζονται οι εμπειρίες μου από το στρατό! Θέλω να πω, τί σχέση έχει αυτό με το μπριτζ;

Δικαιολογίες υπάρχουν πολλές, και μπορώ να παραθέσω κάποιες:
- ο στρατός με έκανε να ψιλοεγκαταλήψω το μπριτζ, άρα το να γράφω γι αυτό είναι σαν να γράφω για το μπριτζ.
- οι εμπειρίες μου από το στρατό είναι κάτι που ταιριάζει περισσότερο στο χαρακτήρα του μέσου, απ' ό,τι η επικοινωνία με τον συμπαίκτη για να στήσουμε ένα καλό σύστημα αγοράς.
- έτσι κι αλλιώς ελάχιστοι (έως κανένας) διαβάζουν αυτά που γράφω (αν υπάρχει κανείς, ας αφήσει κανένα σχόλιο :) ), οπότε μπορώ να γράφω ό,τι γουστάρω. Μπορώ ακόμα και να βρίσω on-line, όπως έκανε ο Πανούσης στο ραδιόφωνο όταν οι στατιστικές του έδειχναν ότι δεν τον ακούει κανείς: σκατά, πούτσος, μουνί, σκατά, πούτσος, μουνί, σκατά, πούτσος, μουνί.
- Ό,τι και να γράφω, το σημαντικό είναι να ΔΕΙΧΝΕΙ ωραίο κι όχι να είναι ενδιαφέρον. Ζούμε στην εποχή του θεάματος και της εξωτερικής εμφάνισης, γιατί θα πρέπει να μπλογκς μας να έχουν περιεχόμενο;
- Και νομίζω πως ΔΕΙΧΝΕΙ ωραίο.

Τέλος πάντω, αυτό που με απασχολεί τώρα είναι το πότε θα απολυθώ. Ένας φίλος συμφαντάρος έγραψε ένα φλασάκι για τη σειρά μας που μετράει αντίστροφα (κάντε κλικ στον τίτλο αυτού του κειμενακιού).

Μεταθέσεις

2007-02-07T23:00:00.000+02:00

Ήρθε ο καιρός να την κάνω από την Ξάνθη. Η προσεχής εβδομάδα θα έχει χαλάρωση και ταξίδια, και μετά θα πάω Χίο.

Θα ήθελα σε αυτό το σημείο να επισημάνω ότι αυτό που βλέπετε στη φωτογραφία είναι η μαγκούρα του Μπόρχες, χωρίς τη βοήθεια του οποίου (ή του οπίου;) οι ώρες θα είχαν περάσει πολύ πιο δύσκολα. Ο καιρός στο στρατό περνάει, η στιγμή δεν περνάει, μου είπε κάποτε κάποιος φαντάρος καθώς τον άλαζα στη σκοπιά.

Κουφώματα

2007-01-14T19:12:00.000+02:00

Λοιπόν, μιας και δεν έχω τίποτα το μπριτζιστικό να πω, θα χρησιμοποιήσω αυτό εδώ το μπλογκ για να λέω μαλακίες που μου συμβαίνουν. Σήμερα π.χ. έκανα μια σκοπιά μούρλια. Ο καιρός έχει πάρει τα πάνω του, έχει γίνει ανοιξιάτικος, κι αν συνεχιστεί αυτό, θα ξαναγίνουμε άνθρωποι πολύ γρήγορα, πράγμα επικύνδινο όταν είσαι φαντάρος.

Εξάλλου, τί μπορεί να πει κανείς για τα παρακάτω;

http://youtube.com/watch?v=2AviD_0gzvw
http://youtube.com/watch?v=OOPe1esX9fY

Αν διαβάζει κανείς αυτά που γράφω, ας μου δώσει κανένα εξυπνούτσικο γρίφο να λύσω. Αυτός με τους 5 πειρατές ήταν καλός, αλλά τον έλυσα σε 1.5 βάρδια. Τον παραθέτω:

5 πειρατές βρίσκουν 100 χρυσά νομίσματα. Τώρα, σύμφωνα με το χρυσό κανόνα που όλοι οι πειρατές σέβονται τυφλά, θα πρέπει ο αρχαιότερος από αυτούς να προτείνει έναν τρόπο μοιρασιάς. Αν η πλειψηφία συμφωνήσει, τότε θα τα μοιραστούν όπως πρότεινε. Αν, όμως, έχουμε διαφωνία της πλειοψηφίας ή ισοβαθμία, ο αρχαιότερος πειρατής σκοτώνεται, κι η διαδικασία επαναλμβάνεται με τον επόμενο, σε αρχαιότητα, πειρατή.

Τώρα πρέπει να έχουμε υπόψην μας ότι οι πειρατές έχουν τις παρακάτω ιδιότητες (α) είναι λογικοί, (β) θέλουν να επιβιώσουν, (γ) είναι άπληστοι και (δ) είναι αιμοδιψείς. Με αυτή τη σειρά. Δηλαδή θέλουν να επιβιώσουν (β) περισσότερο απ' ό,τι είναι άπληστοι (γ) (λογικο... -α-), αλλά είναι περισσότερο άπληστοι (γ) απ' ό,τι είναι αιμοδιψείς. Τί θα προτείνει ο αρχαιότερος;

ΛΥΣΗ (όπως τη σκέφτηκα στη σκοπιά μου):
-----

Έστω μία αρίθμηση 1, 2, 3, 4, 5 από τον νεότερο στον αρχαιότερο.

Ο πειρατής 1 δεν κυνδινεύει να πεθάνει. Προκειμένου να κερδίσει όλα τα λεφτά, ελπίζει πως θα καταφέρει να προκαλέσει το θάνατο όλων των υπολοίπων πειρατών, πράγμα που θα ικανοποιήσει σε πρώτη φάση την απληστία του και στη συνέχεια την αιμοδιψότητά του (πως σκατά προφέρεται αυτό;).

Ο πειρατής 2, όντας λογικός, τα γνωρίζει αυτά. Ξέρει πως αν οι προτάσεις των 3, 4, 5 αποριφθούν, θα μήνει μόνος του με τον 1. Ο 1 θα απορίψει την πρότασή του, όποια κι αν είναι αυτή, κι έτσι ο 2 θα πεθάνει, πράγμα που δεν το θέλει. Θα ψηφίσει, λοιπόν, έτσι ώστε να γλυτώσει το τομάρι του, τουλάχιστον σε πρώτη φάση.

Ο πειρατής 3 σκέφτεται ότι αν οι 4 και 5 πεθάνουν, θα κάνει αυτός μία πρόταση. Ο 2 θα την υπερψηφίσει, ό,τι και να είναι, για να σώσει το τομάρι του. Ο 1, όμως, θα την καταψηφίσει, άρα θα έχουμε ισοπαλία, άρα, ο 3 θα πεθάνει, πράγμα που φυσικά δεν θέλει. Άρα, θα ψηφίσει έτσι ώστε να εγκριθεί μία από τις προτάσεις των 4, 5 (όποια από τις δύο τον συμφέρει πιο πολύ).

Ο πειρατής 4 σκέφτεται ότι, αν πεθάνει ο 5, τότε ό,τι πρόταση και να κάνει, ο 2 και ο 3 θα την υπερψηφίσουν, για να γλυτώσουν τα τομάρια τους. Όντας άπλειστος, θα ζητήσει να πάρει αυτός όλα τα λεφτά. Η πρότασή του θα περάσει έτσι κι αλλιώς, αρκεί να αποριφθεί, πρώτα, η πρόταση του 5. Ο 4 θέλει να αποριφθεί η πρόταση του 5 και για ένα άλλο λόγο: είναι αιμοδιψής.

Ο πειρατής 5, λοιπόν, ξέρει πως ο 4 σίγουρα θα τον καταψηφίσει. Ξέρει πως αν ζητήσει όλο το ποσό για τον εαυτό του, όλοι οι πειρατές θα τον καταψηφίσουν όχι επειδή θα κερδίσουν κάτι, αλλά διότι είναι αιμοδιψείς. Όμως, περισσότερο από αιμοδιψείς είναι άπληστοι, κι εκεί ακριβώς θα χτυπήσει!

Σκέφτεται ο 5 ότι αν δώσει από 1 χρυσό νόμισμα στους 1, 2, 3, τότε αυτοί θα τον υπερψηφίσουν, διότι αλλιώς θα πάμε στον 4 που δεν θα τους δώσει ούτε αυτό. Ξέρει ότι ο 4 θα τον καταψηφίσει ούτως ή άλλως, ακόμα κι αν του έδινε όλο το ποσό.

Επομένως η πρόταση του 5 είναι:
πειρατής | νομίσματα
-----------------------
1 | 1
2 | 1
3 | 1
4 | 0
5 | 97

2006-12-24T15:20:00.000+02:00

Να, λοιπόν, που ήρθε η ώρα να κάνω κι εγώ τη θητεία μου. Αυτό αναστέλει, προφανώς, και τις μπριτζιστικές μου δραστηριότητες, αλλά είναι για το δικό σας καλό, διότι θα σας φυλάτω πιστά και φιλότιμα από τον εχθρό (όποιος κι αν είναι αυτός).

Προς το παρόν, λοιπόν, βαράω σκοπιές και κάνω το περιπολόπουλο εδώ κι εκεί. Πρώτα στο 643ΤΕ στη Χίο και τώρα στο 476ΤΗΠ στην Ξάνθη. Αργότερα θα ξαναγυρίσω στη Χίο. Ο Στρατός δεν παρουσιάζει κάποιο ενδιαφέρον και σε κάνει να χάσεις σε μεγάλο βαθμό την επαφή με τη ζωή σου. Αντί για να κάνεις ό,τι έχεις επιλέξει να κάνεις, είσαι αναγκασμένος να πηγαίνεις σε ασκήσεις όπως αυτή εδώ:

Νέο Πικοδρέπανο

2006-10-22T17:52:00.000+03:00

Με ενθουσιασμό έγινε δεκτό από τη διεθνή κοινότητα το νέο πικοδρέπανο. Οι οπαδοί του εμπνευσμένου αυτού συμβόλου, που με μία απλή, αναγνωρίσημη σύνθεση, αποτυπώνει το συνδιασμό εξυπνάδας, στρατιγικής αλλά και ασυμβίβαστης επαναστατικότητας, θάρους και παρησίας, δυναμισμού αλλά και ποιητιτικής αισθαντικότητας, μπορούν να το θαυμάσουν για όσο τους αρέσει. Διότι τώρα το νέο πικοδρέπανο διατήθεται από αυτό εδώ το μπλογκ σε ψηφιακή μορφή. Απολάυστε το:

Έκδοση για το web:

'Εκδοση για μπλουζάκι:

Ημερολόγιο

2006-10-17T16:41:00.000+03:00

Λοιπόν, έχουμε και λέμε:

στις 6/11 (ευρωπαϊκό σύστημα) παρουσιάζομαι φαντάρος. Τί σχέση έχει αυτό με το bridge?

Στις 27/10 παίζω bridge στην Κέρκυρα. Στις 3/11 παίζω bridge στην Αθήνα. Φαντάρος παρουσιάζομαι, μάλλον, στη Χίο. Αυτή τη στιγμή βρίσκομαι στο Ηράκλειο Κρήτης. Το bridge με ταξιδεύει...

Μερικές φορές κάνω κάποιες έμμονες σκέψεις, που οι αστρολογο-παθείς λένε ότι ταιριάζουν με το ζώδιό μου.
Σκεφτόμουνα, λοιπόν, ότι θα πρέπει να υπάρξει, κάποια στιγμή, κάποια μετάφραση του όρου bridge στα ελληνικά. Το "γέφυρα" είναι γελοίο, οπότε προτείνω το "συμβολογιόφυρο". Μη με παρεξηγείτε, είναι ένα πρώτο δοκιμαστικό όνομα για να ξεκινήσει η διαδικασία της αναζήτησης ονόματος :)

Μερικές άλλες φορές, σκέφτομαι πιο πρακτικά ζητήματα, όπως το πως θα καταφέρω μέσα σε 10 μέρες να παίξω bridge και να παρουσιαστώ φαντάρος σε 3 διαφορετικά και απομακρυσμένα μεταξύ τους μέρη της χώρας, ενώ βρίσκομαι σε καποιο άλλο, εντελώς άσχετο μέρος. Το πλάνο είναι ως εξής: 26/10 μπαίνω στο καράβι με το αμάξι μου φορτωμένο με όλα μου τα πράγματα. Το πρωί, 27/10, είμαι στον Πειραιά και οδηγώ μέχρι την Ηγουμενίτσα, όπου παρατάω το αμαξάκι μου στο έλεος του Αλάχ (βασικά, ίσως βρεθεί κάποιος φίλος να το προσέχει). Την ίδια ημέρα ξεκινάω να παίζω με το φίλο μου το Δημήτρη. Την Κυριακή ή τη Δευτέρα, ξεκινάει η επιστροφή. Την ίδια ημέρα μπαίνω στο καράβι για Χίο, όπου φτάνω ίσα ίσα για να ξεφορτώσω και να αφήσω το αμάξι, 1-2 μέρες όλο κι όλο. Στις 2/11 ξαναμπαίνω στο καράβι, ώστε στις 3/11 να είμαι Αθήνα. Εκεί παίζω για δυο μέρες, και στις 5/11 παίρνω το πλοίο και την κάνω για Χίο ξανά. Παρουσιάζομαι φρεσκοξυρισμένος κατά το μεσημεράκι.

Είναι λίγο αγχωτικό, αλλά δεν θα ήθελα να φάω εντελώς αδρανής τις τελευταίες μου μέρες πριν παρουσιαστώ. Το bridge είναι η μεγαλύτερη μου ελπίδα για να περάσω το στρατό χωρίς πολλές απώλειες. Πρέπει κάτι να έχω να κάνω, αλλιώς θα πήξω εκεί μέσα, απλό δεν είναι;

Δεν βάλατε μυαλό!

2006-10-11T14:37:00.000+03:00

Ο ΠΛΗ κατέβασε δύο ομάδες στο κύπελο Ελλάδος, μια στην 1-5 και μία στην 1-11. Η Δεύτερη δεν έσκισε, και είναι λογικό, το μπριτζ στην Ελλάδα έχει κάνει βήματα προόδου τελευταία και το επίπεδο έχει ανέβει. Στην 1-5, όμως, το πήραμε με σχετική άνεση.
Στη φωτογραφία βλέπετε εμένα κατά τη διάρκεια της απονομής.

ΟΚ, η αλήθεια είναι πως στη φωτογραφία βλέπετε το Ζαγοράκη να σηκώνει το Ευρωπαϊκό στην Πορτογαλία το 2004. Εμείς δεν πήραμε ακόμα το κυπελάκι στα χέρια. Όμως, βγήκαμε πρώτοι στην 1-5. Η ομάδα μου, εκτός από εμένα και το συμπαίκτη μου, είχε ακόμα μία κοπέλα από τη Θεσσαλονίκη με τον κάζουαλ συμπαίκτη της από το Ηράκλειο, κι έναν ακόμα Ηρακλειώτη παίκτη με τον Ιταλό συμπαίκτη του. Είχαμε, δηλαδή, κάποιες όχι 100% Κρητικές προσθήκες. Να σημειώσουμε ότι ούτε κι εγώ είμαι Κρητικός, ούτε κι ο συμπαίκτης μου (αν και έχει κάποιες ρίζες). Εξάλλου, σημασία δεν έχει η καταγωγή, αλλά το να διαλύσεις τους αντιπάλους σου, με όποια πλευρά κι αν παίζεις.

Η διοργάνωση είχε δύο φάσεις, μία ομίλων και μία νοκ-άουτ. Η πρώτη φάση είχε 5 αγώνες, εκ των οποίων παίξαμε 4, γιατί κάποια ομάδα δεν παρουσιάστηκε. Τον πρώτο αγώνα που παίξαμε, τον χάσαμε 16-14. Από εκεί και πέρα, όμως, πήραμε μπροστά. Δεν χάσαμε κανέναν άλλο παιχνίδι, με αποκορύφομα τον τελευταίο αγώνα απέναντι στην (μέχρι εκείνη τη στιγμή πρωτοπόρα) ομάδα της Θεσσαλονίκης.

Περάσαμε πρώτοι από τον όμιλο, κερδίσαμε, όχι εύκολα, αλλά σαφώς, τους δεύτερους του άλλου ομίλου, και δυαλύσαμε τη συμπαθέσταση αλλά ίσως λίγο αγχωμένη ομάδα του Βόλου στον μεγάλο τελικό. Στο πρώτο ημίχρονο του τελικού κερδίζαμε μεν, αλλά όχι με τόσο μεγάκη διαφορά. Η μεγάλη διαφορά στο τελικό σκορ οφείλεται, πιθανότατα, στο ότι το ζευγάρι που αντιμετωπίσαμε εγώ με το συμπαίκτη μου αποφάσισε να ρισκάρει, κι αγόραζε όλα τα συμβόλαια μανς, χωρίς να έχει ούτε τους πόντους, ούτε τα κρατήματα. Τους αφήναμε ακοντράριστους να μπαίνουν 2 και 3 μέσα, και εξασφαλίσαμε την κούπα.

Επόμενες δραστηριότητες περιλαμβάνουν, πιθανότατα, τη συμμετοχή στο τουρνουά Αρβανιτάκη στην Κέρκυρα, με άλλο συμπαίκτη, γιατί αυτόν που έχω τον βαρέθηκα :) (όχι Μάνο, δε σε βαρέθηκα, εξ΄αλλου μόνο εσύ διαβάζεις, σποραδικά και που, αυτό το μπλογκ, δεν θα ήθελα να δημιουργήσω άσχημες εντυπώσεις στο μοναδικό μου αναγνώστη).

Επίσης, ντρέπομαι για ορισμένα από τα παλιότερα ποστς αυτού του μπλογκ, αλλά τα αφήνω για ιστορικούς λόγους. Κανείς πρέπει να μπορεί να θυμάται τί ήταν πριν γίνει αυτό που είναι τώρα.

Υ.Γ.: Οι φίλοι μου Λουκάς και Ευθυμία σήκωσαν, επίσης, την κούπα στην 1-8, συμμετέχοντας σε μία, όπως φάνηκε, πολύ καλή ομάδα. Συγχαρητήρια και σ' αυτούς.

Bridge with Fantoni

2006-10-11T14:10:00.000+03:00

Τέλη Αυγούστου με αρχές Σεπτέβρη έγινε κοντά στο Ηράκλειο το διεθνές εκδρομικό μπριτζιστικό ιβέντ του Φαντόνι. Εκτός από τον αγαπητό μας Φούλβιο, συμμετείχαν και μπόλικοι άλλοι σπουδαίοι μπριτζέρ παγκόσμιας κλάσης, αλλά και εθνικής φήμης. Γενικά, το επίπεδο ήταν πολύ υψηλό, οπότε με τον πάρτνερ μου δεν είχαμε και πολύ μεγάλες απαιτήσεις. Ουσιαστικά, είμαστε ευχαριστημένοι που το ποσσοστό μας είναι πάνω από 40% :) Την πρώτη μέρα, μάλιστα, πήγαμε αρκετά καλά, πάνω από 50%, και πήραμε και μάστερ πόιντς, αφού η δυναμικότητά μας είναι πολύ χαμηλή.

Απέναντι στο Φαντόνι δεν τα πήγαμε πολύ άσχημα. Κάναμε ένα σωστό 3ΝΤ, κάναμε ένα λάθος μπαράζομαι 4 πίκες κοντρέ δύο μέσα, κάνανε κι αυτοί μία καθαρή μανς 4 πίκες, τίποτα το σπουδαίο, τελικά. Συνολικά, πάντως, την τρίτη μέρα φάγαμε ανελέητο ξύλο από σαφώς ανώτερους αντιπάλους.

Αυτά έγιναν στο όπεν ζευγών. Στο όπεν ομάδων κατέβηκα με μία τυχαία ομάδα, και συμπαίκτη τον Σίφη, τον οποίο μπορεί να δείτε δίπλα μου, στη φωτογραφία. Βγήκαμε τελευταίοι :) Την δεύτερη μέρα παραλίγο να χάσουμε την τελευταία θέση, αλλά φρόντισα να μη συμβεί κάτι τέτοιο.

Τα βράδυα ήταν πολύ ωραία, γιατί είχε νυχτερινά τουρνουάκια. Έπαιξα στα περισσότερα από αυτά με τον φίλο μου και πρώτο συμπαίκτη μου, τον Εμ. Νομίζω ότι τις περισσότερες φορές το διασκεδάσαμε πολύ. Σε αυτά μας δόθηκε η ευκαιρία να παίξουμε στο χαλαρό με πολύ καλλύτερους παίκτες πίνοντας τη μπύρα μας. Από τις καλλύτερες στιγμές (και ιδέες) της διοργάνωσης.

Γιατί 5-φυλλα;

2006-07-31T15:46:00.000+03:00

Τελικά αυτό το μπλογκ έχει μετατραπεί σε ημερολόγιο της εξέλιξης της συνεργασίας μου με τον συμπαίκτη μου. Τώρα αυτό που με προβληματίζει είναι το ερώτημα "γιατί πεντάφυλλα;".

Όλος ο κόσμος παίζει πεντάφυλλα. Κάποιο λόγο θα έχει. Από την άλλη ο κόσμος, γενικά, κάνει διάφορα πράγματα που μπορεί εγώ, ο πάρτερ μου ή και οι δύο να διαφωνούμε ή να μη μας ταιριάζει. Μου αρέσει που θέλουμε κάποιο καλό λόγο για να το "γυρίσουμε", και δεν μας αρκεί το γεγονός ότι όλοι παίζουν πεντάφυλλα ή κάποιο σύστημα που βασίζεται σε αυτά.

Ωστόσο, υπάρχουν κάποιοι λόγοι:

α. Άμυνα. Για να παίξεις άμυνα, πρέπει να ξέρεις τί παίζει ο αντίπαλος σου. Αφού όλοι παίζουν πεντάφυλλα, πρέπει κι εμείς να ξέρουμε πεντάφυλλα για να αμυνθούμε σωστά. Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι πρέπει να πάιζουμε κι εμείς το ίδιο σύστημα, αλλά θα πρέπει να το χρησιμοποιήσουμε τουλάχιστο για ένα διάστημα.

β. Βρίσκουμε πιο έυκολα το 5-3 φιτ στα μαζέρ, χωρίς να χάνουμε το 4-4 φιτ. Στην αρχή αυτό μου ακούγονταν κάτι όχι τόσο σημαντικό, αλλά όσο περνάει ο καιρός πείθομαι ότι έχει κάποια αξία, αφού τα συμβόλαια στα μαζέρ γράφουν καλλύτερα και είναι πολύ σημαντικό να προσανατολιστούμε στο να αγοράζουμε μανς (κι ακόμα καλλύτερα σλεμ) σε μαζέρ.

γ. Όταν βρίσκουμε φιτ σε μαζέρ, στα πεντάφυλλα μπορούμε να μεταδίδουμε πιο ακριβή πληροφορία σχετικά με το είδος του φιτ (4-4, 5-3, 5-4, κλπ.), καθώς και τους πόντους του άξονα. Οι δημοφιλείς τεχνικές για να πετύχεις αυτή την ακριβέστερη πληροφορία μπορούν, με κάποιες αλλαγές, να χρησιμοποιηθούν και στα τετράφυλλα, χάνοντας όμως κάποιες ιδιαίτερα συνηθισμένες περιπτώσεις.

Ας πούμε, το 5-3 φιτ, στα τετράφυλλα πάει, περίπου, ως εξής: 1 πίκα - 2 σπαθιά - 2 πικες - 3 πίκες. Το πρόβλημα είναι στην επαναδήλωση "2 πίκες". Ο ανοίγων δηλώνει 2 πίκες, οπότε αναγκάζει τον συμπαίκτη του να δώσει φιτ στο τρίτο επίπεδο. Ιδανικό θα ήταν να δώσει φιτ ο συμπαίκτης στο 2 επίπεδο, ο ανοίγων, με τους πόντους του, να αποφασίσει το συμβόλαιο ή να υπάρχει χώρος ώστε το 2 πίκες και το 3 πίκες να σημάινουν κάτι διαφορετικό, π.χ. "πρόταση για μανς" και "σίγουρη μανς στις πίκες, έχεις χώρο να μου πεις και κάτι άλλο αν το χέρι σου είναι πιο ενδιαφέρον απ' όσο έχεις δείξει ως τώρα¨.

Άλλη περίπτωση είναι το 5-4 φιτ, που είναι ένα πολύ όμορφο φιτ. Στα τετράφυλλα, το άνοιγμα "1 πίκα" δηλώνει τετράφυλλο, οπότε η τετράφυλλη υποστήριξη του συμπαίκτη είναι οριακή από άποψη φιταρίσματος. Το φιτ θα δωθεί, μεν, αλλά η συνεργασία θα μάθει πολύ αργά ότι διαθέτει ένα ατού παραπάνω.

Αυτά είναι τα λίγα που έχω βρει ως τώρα. Υπάρχει άλλος ένας καλός λόγος να το γυρίσουμε στα 5-φυλλα:

δ. Δεν είναι δύσκολο. Η διαφορές είναι πολύ μικρές. Τα δύο συστήματα μοιάζουν πάρα πολύ, οι βασικές αρχές είναι ίδιες. Τα πεντάφυλλα είναι, στην πραγματικότητα, πειραγμένα 4-φυλλα που εκμεταλεύονται την ξεχωριστή τους ιδιότητα (υποθέτω ότι τα συστήματα που βασίζονται στα 5-φυλλα είναι πειραγμένα 5-φυλλα που κάνουν κάτι αντίστοιχο - π.χ. εκμεταλευονται κάποια έξυπνη διαφοροποίηση). Άρα, γιατί να μην τα μάθουμε;

News from Georgetown

2006-07-20T17:12:00.000+03:00

Φυσικά αναφέρομαι στη Γεωργιούπολη των Χανίων, όπου έγινε ένα εκδρομικό τουρνουά μπριτζ κι εγώ με το παρτνέρι συμμετείχαμε στην 1-8. Καταλήξαμε 5οι, καθόλου άσχημα για το επίπεδό μας. Ωστόσο, έχω λίγες τύψεις διότι εγώ προσωπικά δεν πήγα και πολύ καλά, εκτός από την πρώτη μέρα που έπαιξα εντάξει. Την τελευταία, όμως, τα σκάτωσα λίγο, και αν ήμουν πιο σοβαρός, θα μπορούσαμε να χτυπήσουμε και καλλύτερο αποτέλεσμα. Πιο πολύ, πάντως, χάρηκα για τους φίλους μου Ε. και Λ. που, αν και δεν τα κατάφεραν τις δύο πρώτες μέρες, έπαιξαν φοβερό μπριτζ την τελευταία και ξεπέρασαν το 60% :)

Επίσης, έχουμε μία νέα βέρσιον του πικοδρέπανου:
Η διαφορά είναι πως η λαβή του δρεπανιού έχει μετατραπεί σε σπαθί. Κουλ;

1NT

2006-07-12T13:57:00.000+03:00

Όταν ανοίγουμε 1ΝΤ, εννούμε 15-17 πόντους και ομαλή κατανομή. Ομαλή κατανομή σημαίνει ότι (α) υπάρχει το πολύ ένα δίφυλλο, (β) τα μαζέρ είναι το πολύ τετράφυλλα και (β) υπάρχει το πολύ ένα 5-φυλλο μινέρ. Οι ομαλές κατανομές μοιάζουν με τα δημοφιλή ποδοσφαιρικά συστήματα, αν τους προσθέσεις ένα 3-άρι: 4333, 4432, 5332. Απλώς, στην τελευταία περίπτωση, το 5 είναι κάποιο μινέρ.

Πώς, όμως, εξελίσεται η αγορά σε κάθε περίπτωση; Το 1ΝΤ χωρίς παρεμβολή του αντιπλαου είναι η μοναδική αγορά που αυτή τη στιγμή μπορούμε να πούμε πως ξέρουμε να πάιζουμε σε ένα ποσσοστό κοντά στο 100%. Ας θεωρήσουμε ότι το 1ΝΤ το ανοίγει ο Α και απαντάει ο Β.

Α: 1ΝΤ

Ο Β έχει 0-7 πόντους

Ο Β έχει (τουλάχιστον) 5φυλλο μαζέρ: τράνσφερ στο μαζέρ - δήλωση του μαζέρ - πάσο

Ο Β έχει το πολύ 4-φυλλο μαζέρ: πάσο

Ο Β έχει 8-9 πόντους

Ο Β έχει το πολύ 3-φυλλο μαζέρ: 2ΝΤ

Ο Α είναι μάξιμουμ: 3ΝΤ

Ο Α είναι μίνιμουμ: πάσο

Ο Β έχει ένα 4-φυλλο μαζέρ: 2 σπαθιά (στέυμαν)

Ο Α έχει 4-φυλλο αυτό το μαζέρ: 2 στο μαζέρ - 3 στο μαζέρ

Ο Α είναι μάξιμουμ: 4 στο μαζέρ

Ο Α είναι μίνιμουμ: πάσο

Το μαζέρ είναι οι πίκες, αλλά ο Α έχει κούπες, ίσως και πίκες: 2 κούπες - 2ΝΤ

Ο Α έχει 4-φυλλη πίκα: 3/4 πίκες (για μίνιμουμ-μάξιμουμ αντίστοιχα)

Ο Α δεν έχει 4-φυλλη πίκα: πάσο/3ΝΤ (για μίνιμουμ/μάξιμουμ αντίστοιχα)

Ο Α δεν έχει τετράφυλλο μαζέρ: 2 καρά - 2ΝΤ

Α: πάσο/3ΝΤ (για μάξιμουμ-μίνιμουμ αντίστοιχα)

Ο Β έχει δύο 4-φυλλα μαζέρ: 2 σπαθιά (στέυμαν)

Ο Α έχει κάποιο τετράφυλλο μαζέρ: 2 στο μαζέρ - 3 στο μαζέρ - πάσο/4 στο μαζέρ (μίνιμουμ/μάξιμουμ)

Ο Α δεν έχει τετράφυλλο μαζέρ: 2 καρά - 2ΝΤ - πάσο/3ΝΤ (μίνιμουμ/μάξιμουμ)

Ο Β έχει ένα 4-φυλλο κι ένα 5-φυλλο μαζέρ (ή 2 5-φυλλα): 2 σπαθιά (στεύμαν)

Ο Α έχει τουλάχιστον ένα 4-φυλλο μαζέρ: 2 στο μαζέρ - 3 σ.μ. - πάσο/4 σ.μ. (μίνιμουμ/μάξιμουμ)

Ο Α δεν έχει τετράφυλλο μαζέρ: 2 καρά - 2 στο 5-φυλλο μαζέρ

Ο Α έχει 3-φυλλο το μαζέρ: πάσο/4 σ.μ. (μίνιμουμ/μάξιμουμ)

Ο Α δεν έχει 3-φυλλο το μαζέρ: 2ΝΤ/3ΝΤ (μίνιμουμ/μάξιμουμ)

Αν το άλλο μαζέρ είναι επίσης 5-φυλλο, τότε ο Β ξέρει πως ο Α το έχει 3-φυλλο. Μετά το 3ΝΤ δηλώνει 4 στο άλλο μαζέρ. Αν ο Α είχε πει 2ΝΤ, είναι θέμα έμπνευσης αν θα πει πάσο ή 3 στο άλλο μαζέρ.

Ο Β έχει 6-φυλλο μαζέρ: τράνσφερ στο μαζέρ - 2 σ.μ. - 3 σ.μ. - πάσο/4 σ.μ. (μιν/μαξ)
Ο Β έχει 5-φυλλο μαζέρ και το άλλο ούτε καν 4-φυλλο: τράνσφερ στο μαζέρ - μαζέρ - 2ΝΤ

Ο Α έχει 2-φυλλο στο μαζέρ: 3/4 στο μαζέρ (μιν/μαξ)
Ο Α έχει 2-φυλλο στο μαζέρ: πάσο/3ΝΤ (μιν/μαξ)

Ο Β έχει 10-12 πόντους: τα ίδια με τους 8-9 μόνο που εδώ δεν κάνουμε ποτέ πρόταση για μανς, τη χτυπάμε αμέσως. Υπάρχει μία διαφορά, και μία επιπλέον περίπτωση:

Η διαφορα: ο Β έχει 4-5 ή 5-5 τα μαζέρ: 2 σπαθιά

Ο Α έχει κάποιο 4-φυλλο μαζέρ: 2 στο μαζέρ - 4 στο μαζέρ

Ο Α δεν έχει κανένα 4-φυλλο μαζέρ: 2 καρά - 3 στο 4-φυλλο (και όχι στο 5-φυλλο)

Ο Α έχει 3-φυλλο στο άλλο μαζέρ: 4 στο άλλο μαζέρ

Ο Α έχει 2-φυλλο στο άλλο μαζέρ: 3ΝΤ

Ο Β έχει και τα δύο μαζέρ 5-φυλλα: 4 στο πρώτο μαζέρ που δήλωσε

Ο Β είναι 5-4: πάσο

Παράδειγμα: ο Β έχει 4 κούπες και 5 πίκες, κι ο Α 2 κούπες και 3 πίκες:
1ΝΤ - 2 σπαθιά - 2 καρά - 3 κούπες (:4-5 κούπες, 5 πίκες) - 4 πίκες
Παράδειγμα: ο Β έχει 5 κούπες και 4 πίκες, κι ο Α 3 κούπες και 2 πίκες:
1ΝΤ - 2 σπαθιά - 2 καρά - 3 πίκες (4-5 πίκες, 5 κούπες) - 3ΝΤ (2 πίκες, 3 κούπες) - πάσο (4 κούπες)
Παράδειγμα: ο Β έχει 5-5 τα μαζέρ, κι ο Α έχει 2 κούπες, 3 πίκες:
1ΝΤ - 2 σπαθιά - 2 καρά - 3 κούπες (4-5 κούπες, 5 πίκες) - 3ΝΤ (2 πίκες, 3 κούπες) - 4 κούπες (5 κούπες)

Η επιπλέον περίπτωση: Ο Β έχει τουλάχιστον εξάφυλλο μινέρ, και το χέρι του το κρίνει κακό για χωρίς, και φυσικά δεν έχει ούτε 4-φυλλο μαζέρ: κάνουμε τράνσφερ στα μινέρ, αλλά δεν ξέρω πως ακριβώς παίζεται αυτό. Όταν το διευκρινίσουμε, θα το γράψω.

Ο Β έχει περισσότερους πόντους: κάνει ότι και στην περίπτωση των 10-12 πόντων. Όταν βρεθεί το συμβόλαιο που θα παίξουν, δηλαδή όταν ο Α το δηλώσει ή όταν αυτός αποφασίσει τί θα είναι, κάνει ερώτηση άσων, και διερευνά για σλεμ.

Αν έχουν καταλήξει σε συμβόλαιο 3ΝΤ, κάνει 4 σπαθιά
Αν έχουν καταλήξει σε άλλη μανς, κάνει 4ΝΤ

Οι μεγάλες επιτυχίες

2006-07-11T17:55:00.000+03:00

Στην αρχή οι επιτυχίες δεν είχαν σημασία. Τώρα, όμως, έχουν. Το σημείο είναι κρίσιμο, διότι πολύς κόσμος έχει καταστραφεί από την ψευδαίσθηση της επιτυχίας. Όμως, πρέπει πάντα να θυμόμαστε ότι it's not the winning that counds, it's the taking apart. Δηλαδή το σημαντικό δεν είναι να κερδίζεις, αλλά να διαλύσεις τους άλλους, να τους κάνεις να νιώσουν άσχημα ή να τους μειώσεις με τα επικριτικά σου σχόλια. Εγώ γι αυτό ασχολούμε με το μπριτζ, επειδή μου δίνει τη δυνατότητα να προσβάλω και να μειώνω ανθρώπους με ευαίσθητη κράση, και μετά να λέω ότι φταίει το παιχνίδι.

Γενικά, πάνω στο τραπέζι πολύς κόσμος βγάζει τα απωθημένα του ή τέλος πάντων ένα κομμάτι του χαρακτήρα του που το κρύβει επιμελώς. Το να τα πάρεις στο κρανίο κάποια στιγμή είναι φυσιολογικό. Εδώ ο μέγας Ζιντάν έριξε κουτουλιά στο πιο κρίσιμο σημείο της παράτασης του τελικού του μουντιάλ, ενός αγώνα που ήταν και ο τελευταίος του. Αν ο Ζιντάν μπορεί να ρίχνει κουτουλιές σε τελικούς μουντιάλ, ε, δεν πειράζει και πολύ αν εσύ ρίξεις κανένα γαμωσταυρίδι στο τακτικό εβδομαδιάιο μαθητικό τουρνουά Άνω Γούρνας.

Με το παρτνέρι μου έχουμε κατέβει μια φορά σε πανελήνιο μαθητικό και βγήκαμε πρώτοι. Ομολογώ πως ήταν κάτι που ήλπιζα πως θα συνέβαινε, αλλά επειδή ποτέ πριν δεν είχα συμμετάσχει σε καμία διοργάνωση μπριτζ (ή οποιαδήποτε άλλη αθλητική διοργάνωση - στους Ολυμπιακούς έλειπα διακοπές στην Ευρώπη), δεν έκανα προβλέψεις και περίμενα οποιοδήποτε πιθανό αποτέλεσμα. Το γεγονός ότι βγήκαμε πρώτοι είναι σίγουρα και θέμα τύχης, αλλά και ικανότητας. Ήμασταν οι μοναδικοί που ανεβήκαμε από το Ηράκλειο Κρήτης, και νικήσαμε μαθητ-αθλητές από συλλόγους που έχουν πολύ κόσμο, είναι δραστήριοι, έχουν τεράστια παράδοση, κλπ. Σίγουρα αυτό σε γεμίζει αυτοπεποίθηση.

Κι εκεί είναι το επικύνδινο σημείο. Η αυτοπεποίθηση είναι καλή. Το να την ψωνίσεις είναι γραφικό. Το να νομίζεις, όμως, ότι θα γίνεις κάποτε ο νέος Φούλβιο Φαντόνι πάει πολύ. Αλλά πως να μην την ψωνίσεις, όταν όλα τα νούμερα και τα στατιστικά σου λένε "ψώνισέ την, ψώνισέ την!". Κι ύστερα γυρνάς στα παλιά σου λημέρια, και διαπιστώνεις πως οι περισσότερες μαλακίες που κάνεις πάνω στο τραπέζι δεν σου κοστίζουν, διότι οι αντίπαλοί σου σε φοβούνται, αφού έρχεσαι με την αίγλη του πρωταθλητή.

Μπορεί να μιλάω στο δεύτερο πρόσωπο, αλλά μιλάω για μένα (εγώ κι αν την έχω ψωνίσει!!!).

Λοιπόν, (ποτέ να μην αρχίζεις με λοιπον, έλεγαν στην έκθεση, στο σχολείο - εμένα όμως μου φαίνεται πολύ καλό ξεκίνημα παραγράφου - και οι παρενθέσεις επίσης, τις γουστάρω πάρα πολύ - τί λέγαμε;), α ναι, λοιπόν. Υπάρχει λύση στο πρόβλημα του επικείμενου ψωνισμού: άλλαξε αντιπάλους. Οι αντίπαλοι με τους οποίους μάθαμε μπριτζ νιώθουν ότι είμαστε πολύ καλλύτεροί τους και μας φοβούνται. Από κάποιους είμαστε πολύ καλλύτεροι, αλλά όχι επειδή εμείς είμαστε γαμάτοι. Είμαστε πολύ καλλύτεροι επειδή αυτοί δεν ασχολήθηκαν ποτέ σοβαρά με το άθλημα (πρώτη φορά χρησιμοποιώ αυτή τη φράση κυριολεκτικά !!!). Οπότε η λύση είναι μία: βρες καλλύτερους αντιπάλους.

Βρήκαμε, λοιπόν, και φάγαμε το ξύλο μας. Την προηγούμενη τετάρτη πήγαμε στο Ρέθυμνο, στο ταυτόχρονο, και βγήκαμε δεύτεροι. Από το τέλος :) Οι αντίπαλοί μας ήταν καλλύτεροι από εμάς, αλλά δεν παίζαμε και με τον Φαντόνι. Οι μόνοι που ξεπεράσαμε ήταν το άλλο ζεύγος μαθητών από Ηράκλειο :) Τέλος πάντων, τα σκατώσαμε κάπως, αν και το σκορ δεν ήταν τραγικό.

Αυτό που συνειδητοποιήσαμε καθώς παίζαμε, ήταν ότι αγοράζαμε πολύ "ελευθεριακά". Εύκολα βρήκαμε πως αυτό οφείλεται στο ότι παίζουμε συνήθως με αντιπάλους που "συγχωρούν".

Πάντως, ίσως να έχουμε μπει σε ένα τριπάκι που δεν θα μας βγει σε καλό. Πολύ ασχολούμαστε με το πως να γίνουμε καλλύτεροι και μαλακίες. Εγώ αρχικά προσέγγισα το μπριτζ σαν ένα παιχνίδι για να περνάω καλά. Πνευματικό παιχνίδι, με γρίφους και σπαζοκεφαλιές και φιλοσοφικές προεκτάσεις. Τα αγαπημένα μου, δηλαδή! Αλλά αυτός ο, και καλά, πρωταθλητισμός που υποβόσκει, δεν ταιριάζει στο χαρακτήρα μου.

Πιστεύω ότι αν κρατήσουμε χαρακτήρα, θα φτάσουμε κάποια στιγμή στη μπριτζιστική νιρβάνα, που είναι το να ευχαριστιέσαι το άθλημα καθώς το παίζεις, και αν χρειαστεί να πέφτει και καμιά ψιλή.

4-φυλλα

2006-07-06T17:21:00.000+03:00

Εμείς παίζουμε τετράφυλλα. Ανοίγουμε με 13+ πόντους ή και με 12 και πεντάφυλλο. Αν το πιο μακρύ χρώμα είναι τετράφυλλο, ανοίγουμε το πρώτο στη ΣΕΙΡΑ [Σπαθιά, ΚΑρά, ΚΟύπες, Πίκες]. Αλλιώς, ανοίγουμε το πιο μακρύ. Αν έχουμε 2 εξ' ίσου μακρυά, ανοίγουμε το τελευταίο στη ΣΕΙΡΑ.

Η δυνατές απαντήσεις είναι

φιτ στο 2ο επίπεδο με 4-φυλλο και 6-9 πόντους, 3ο επίπεδο με 10-11, δήλωση μανς αν έχουμε όλους τους απαιτούμενους πόντους στον άξονα, ακόμα και ερώτηση άσων όταν οι πόντοι είναι πραγματικά πολλοί.

εξαίρεση: αν το χρώμα ανοίγματος είναι μινέρ, και εμείς έχουμε έστω ένα 4-φυλλο μαζέρ και 6+ πόντους, δηλώνουμε πρώτα το μαζέρ, και αργότερα δίνουμε το φιτ, αν δεν βρούμε κάτι καλλύτερο.

δήλωση νέου χρώματος, με τους ίδιους κανόνες στην προτίμηση χρώματος όπως στο άνοιγμα (ΣΕΙΡΑ) και 6+ πόντους. Αν χρειαστεί να απαντήσουμε στο 2ο επίπεδο, θέλουμε 10+ πόντους.
Έχουμε 6-9 πόντους και δεν έχουμε κανένα χρώμα που μπορούμε να δηλώσουμε στο 1ο επίπεδο: 1ΝΤ (δεν σημαίνει ομαλή).
12+ και εξάφυλλο που δεν έχει μιληθεί: απάντηση με πήδημα στο 2ο επίπεδο (π.χ. 1 καρό - 2 πίκες). Αν η απάντηση με πήδημα είναι στο 3ο επίπεδο, δεν σημαίνει αναγκαστηκά τόσους πόντους.

Αυτάαααααα. Τώρα πρέπει να δούμε και περισσότερες λεπτομέριες σχετικά με την εξέλιξη της αγοράς και το πως περιγράφουμε το χέρι μας με τα 4-φυλλα. Ίσως να αναθεωρήσουμε και τα λίγα που παίζουμε.

Επίσης, υπάρχει ανάμεσα σε εμένα και τον πάρτνερ μου μία συζήτηση σχετικά με το κατά πόσο θα πρέπει να παίζουμε 4-φυλλα ή 5-φυλλα. Το μόνο επιχείρημα που έχουμε στο να μάθουμε 5-φυλλα είναι για να καταλαβαίνουμε τί αγοράζουν οι αντίπαλλοι, αφού οι περισσότεροι αυτό παίζουν. Κατά τα άλλα, δεν έχουμε καταλάβει κανένα ιδιαίτερο πλεονέκτημα.

Σκοπεύουμε να μάθουμε, και μετά να αποφασίσουμε αν θα πάμε προς τα 'κει ή αν θα μείνουμε στα 4-φυλλα κι αγρότερα πάμε σε κανένα πιο εξελιγμένο σύστημα αγοράς.

Το μπριτζ, η πρέφα κι ο ΠΛΗ

2006-06-28T16:15:00.000+03:00

Η πρώτη μου εντύπωση σχετικά με το μπριτζ ήταν αρνητική. Βλέπετε, δεν μου αρέσουν τα παιχνίδια με τράπουλες. Έβλεπα τους άλλους να παίζουν πρέφα, μπριτζ και πόκα με τις ώρες και βαριόμουν κι έφευγα από το δωμάτιο. Κάποιοι άρχισαν να μου λένε πως το μπριτζ δεν είναι τζογαδόρικο παιχνίδι, δεν έχει να κάνει με τις τράπουλες αυτές καθεαυτές, η τράπουλα είναι, απλώς, ένα μέσο. Αλλά κι η πρέφα, μου είπανε, σε αυτά τα πλάισια κινείται.

Να μην τα πολυλογώ, με ψήσανε να μάθω πρέφα. Αρχίσαμε να παίζουμε το προηγούμενο καλοκαίρι. "Είναι αδικία να έχεις τελειώσει πανεπιστήμιο, να έχεις υπάρξει αιώνιος φοιτητής και να μην ξέρεις πρέφα" συνήθιζαν να με πειράζουν κάποιοι φίλοι μου. Βάλθηκα, λοιπόν, να καλύψω το χαμένο έδαφος.

Η πρέφα ήταν σίγουρα ενδιαφέρουσα, και μου έδειξε τις χαρές του να παίζεις ένα μπαζοπαίχνιδο, στο οποίο πρέπει να διεκδικίσεις αυτά που το χέρι σου αξίζει, να μαντέψεις τα χέρια των άλλων και να σταθείς τουλάχιστον στο ύψος των περιστάσεων (δηλαδή της αξίας του χεριού σου). Από αυτή την άποψη, η πρέφα αντιπροσωπεύει τη θεωρία ότι όλοι είμαστε μόνοι μας στη ζωή, κι ότι έχουμε κάποιες προδιαγεγραμμένες δυνατότητες. Το πως θα εκμεταλευτούμε τις δυνατότητες αυτές εξαρτάται από εμάς τους ίδιους. Το να βροντοφωνάξεις "έχω καλή και μακρυά πίκα" μπορεί να είναι καλό, γιατί κερδίζεις τη θέση σου στο σύστημα, αλλά μπορεί να είναι και κακό, διότι οι άλλοι ξέρουν ποια είναι η δύναμη και η αδυναμία σου και μπορούν να σε αντιμετοπίσουν ευκολότερα.

Κανένα 6μηνο μετά, άρχισα να μαθάινω μπριτζ στον ΠΛΗ, δηλαδή την Περιηγιτική Λέσχη Ηρακλείου. Πριν από αυτό, ο καλός μου φίλος Δ. μου είχε δώσει σόφτγουεαρ για εκτελέσεις, και είχα εξασκηθεί λίγο μόνος μου. Οι εκτελέσεις στο μπριτζ μοιάζουν κάπως με αυτές της πρέφας. Μπορεί κάθε μπάζα να είναι τέσσερα χαρτιά, κι ο εκτελεστής να χειρίζεται δύο χέρια (το ένα ανοιχτό), αλλά οι βασικές οι αρχές είναι οι ίδιες. Η αγορά κι η άμυνα είναι που αλλάζουν εντελώς το σκηνικό και κάνουν το μπριτζ να μην είναι μία πιο πολύπλοκη πρέφα.

Στον ΠΛΗ, ο Μ.Κ. μας έμαθε τους κανόνες του παιχνιδιού, το πρώτο μας αγοραστικό σύστημα (4-φυλα), τις πλέον απαραίτητες συμβάσεις και τις στοιχειώδεις τεχνικές εκτέλεσης και άμυνας. Παρ' ό,τι όλα ήταν σε στοιχειώδες επίπεδο, εντυπωσιάστηκα από τη φιλοσοφία του παιχνιδιού.

Οι διαφορές με την πρέφα είναι ουσιαστικές. Κατ' αρχήν, εδώ δεν παίζεις μόνος σου. Αυτό είναι η πιο βασική αρχή του μπριτζ: παίζεις με συμπαίκτη, είσαστε ομάδα. Ό,τι καλό κάνετε, το έχετε καταφέρει μαζί. Ό,τι βλακεία κάνετε, η ευθύνη βαραίνει και τους δύο. Εσωτερικά, βέβαια, μπορείτε να μαλώνετε με τις ώρες για το ποιος φταίει γι αυτό ή εκείνο το λάθος, και γι αυτό λένε πως δεν πρέπει τα ζευγάρια στη ζωή να είναι ζευγάρια στο μπριτζ. Μέχρι και φόνος έχει γίνει!

Τέλος πάντων, η συνεργασία είναι απαραίτητη τόσο στην αγορά, όσο και στην άμυνα. Η άμυνα είναι το δεύτερο διαφορετικό πράγμα σε σχέση με την πρέφα. Στην πρέφα προσπαθείς να βάλεις μέσα τον εκτελεστή, και για να το κάνεις αυτό, συνεργάζεσαι ΠΡΟΣΟΡΙΝΑ με τον άλλο αντίπαλο. Αν ξέρεις ότι ο εκτελεστής θα βγάλει παραπάνω μπάζες, προτιμάς να φας μπάζα από τον υποτιθέμενο συνεργάτη σου, παρά να ρισκάρεις να μπεις εσύ μέσα. Πρόκειται για μια λυκοφιλία. Αντίθετα, στο μπριτζ η σχέση με το συμπαίκτη πρέπει να είναι σχεδόν ερωτική. Πρέπει να υπάρχει εμπιστοσύνη, να λειτουργείτε μαζί, να καταβάλεις προσπάθειες για να καταλάβεις τον άλλο, τις κινήσεις και τις επιδιώξεις του. Πρέπει να είσαστε ζευγάρι.

Από αυτή την άποψη το μπριτζ είναι πολύ πιο ευαίσθητο και ρομαντικό, σε σχέση με την κυνική πρέφα. Η φιλοσοφία του είναι πως στη ζωή δεν πρέπει να πορεύεσαι μόνος, αλλά χρειάζεσαι το έτερον ήμισι, που θα σε συμπληρώσει και θα το συμπληρώσεις. Η επιτυχία σου στη ζωή εξαρτάται από την επιτυχία της σχέσης σου με τον/την συμπαίκτη. Και πολύ περισσότερο από αυτό, οι δυνατότητες σου είναι τεράστιες, διότι υπάρχει η συνεργασία. Αν ήσουν μόνος σου, οι δυνατότητές σου θα περιορίζονταν από τα όριά σου, αλλά τώρα μπορείς να ξεπεράσεις τον εαυτό σου μέσα από τη συνεργασία σου με το συμπαίκτη.

Αυτό είναι και το στοιχείο που κάνει το μπριτζ να μην είναι ποτέ βαρετό. Το ζήτημα της επικοινωνίας ανάμεσα σε συμπαίκτες, δεδομένης μίας καλά ορισμένης γλώσσας με πεπερασμένο αριθμό συμβόλων, λέξεων και φράσεων, είναι κάτι που δύο υπολογιστές θα μπορούσαν να αντιμετωπίσουν με σχετική ευκολία. Οι άνθρωποι, όμως; Η επικοινωνία ανάμεσα στους ανθρώπους είναι το αιώνιο πρόβλημα αλλά και η κινητήριος δύναμη της κοινωνίας. Αν λύσεις το ζήτημα στο μπριτζ, το έχεις λύσει παντού. Αλλά το πρόβλημα δε λύνεται! Το μπριτζ θα καθρευτίζει πάντοτε τόσο τη μαγεία όσο και την προβληματικότητα της επικοινωνίας ανάμεσα σε ανθρώπους.

Αλλά αρκετά με τις αμπελοφιλοσοφίες. Από εδώ και μπρος θα ξεκινήσω να γράφω πιο συγκεκριμένα πράγματα. Με τον πάρτνερ μου θεωρούμε ότι, για το επίπεδο μας, είμαστε καλοί εκτελεστές, αλλα έχουμε άμεση ανάγκη στο να βελτιώσουμε την άμυνα και την αγορά μας (κυρίως η άμυνα είναι πολύ ευαίσθητο ζήτημα). Θα τα δούμε σιγά σιγά...

2006-06-27T17:49:00.000+03:00

Στόχος αυτού του μπλογκ είναι να φέρει την επανάσταση στο μπριτζ! Το σύμβολο της οργάνωσής μας είναι το πικοδρέπανο. Τα πικοδρέπανα μπορούν να είναι πολλών ειδών. Εμείς έχουμε το πρώτο πικοδρέπανο, που μοιάζει με το σφυροδρέπανο, αλλά αντί για σφυρί έχει μια πίκα. Η ουρά της πίκας δεν είναι τέλεια ευθυγραμισμένη με την υπόλοιπη πίκα, και το χερούλι του δρεπανιού είναι κακότεχνα ζωγραφισμένο. Αυτές οι εσκεμένες ατέλειες δείχνουν τις δικές μας ατέλειες στην τέχνη του μπριτζ. Όσο η τεχνική μας βελτιώνεται, θα βελτιώνεται και το σύμβολο. Η πίκα θα γίνει ευθυγραμισμένη, και το χερούλι του δρεπανιού πιο καλοσχεδιασμένο. Το ανώτερο σύμβολο της τάξης μας είναι το τέλειο πικοδρέπανο, όπου αντί για δρεπανοχερούλι διαθέτει το σύμβολο των σπαθιών.

Προς το παρόν, λοιπόν, εγώ κι ο συμπαίκτης μου δεν παίζουμε και τίποτα το ιδιαίτερο, καθώς ένα χρόνο παίζουμε μπριτζ. Ωστόσο, η τάξη του πικοδρέπανου μας εφοδίασε με όλα όσα χρειαζόμασταν ώστε να πετύχουμε την πρώτη θέση στο μαθητικό του 2006. Τώρα προσπαθούμε να βελτιώσουμε το παιχνίδι μας με διάφορους τρόπους. Ελπίζω πως αυτό το μπλογκάκι θα είναι πολύτιμος αρωγός σε αυτή την προσπάθεια. Θα αναφέρουμε τις συμβάσεις μας, τί παίζουμε, γιατί το παίζουμε, θα κάνουμε τα σχόλιά μας, και θα τα έχουμε διαθέσιμα για όποιον τα χρειαστεί.

Λογικά εδώ θα δημοσιεύω κι άλλα μπριτζοειδή πραγματάκια ή απόψεις, εντυπώσεις και αμπελοφιλοσοφικές θεωρίες που συνδέονται έστω και απόμακρα με το μπριτζ. Αλλά αυτά θα τα δείτε εν καιρώ...